Erla perla

Níkar fara langflestir í fötunum út í sjó. Kannski af því þeir eiga ekki sundföt, kannski af því það er ekki í tízku að sýna bert holdið, kannski bara af því allir hinir gera það. Ég veit það ekki... en þetta lítur oft voða furðulega út. Það kemur kannski ástfangið par á ströndina í sínu fínasta pússi og sest beint niður í flæðamálið og situr þar rennandi blautt og allt í sandi! Stendur svo bara upp eftir samtalið og nokkra kossa eins og ekkert hafi gerst. Ég skil ekkert í þeim og hasarkroppast að sjálfsögðu í mínu flotta bikiníi.

Veru finnst sandurinn skemmtilegur og er alveg sama þótt hann smjúgi inn um eyrun og aaaaallls staðar... ég er að venjast þessu. Þvottavélin mín hefur hingað til höndlað "allt í sandi" dótið vel svo þetta er allt í lagi.

Hér er sífellt verið að fagna einhverju merkilegu og þarna er hingað til minnsta skrúðganga sem ég hef séð í Níka, enda Pochomil ekki margmennt þorp.

Knapar á ströndinni

Vera fór á hestbak í fyrsta sinn á ævinni og var ánægð með sig

Litli stolti knapinn minn

Þessi kona reyndi að selja okkur skjaldbökuegg. Það er skjaldbökusíson núna en þær koma í þúsundatali upp á strendurnar hér til að verpa. Það er ólöglegt að taka eggin þeirra en þessi sölukona reyndi að sannfæra mig um að það væri allt í lagi því þau smökkuðust svo vel. Ég keypti ekki eggin en konan fékk að borða afganginn af fisknum mínum og tortillunni í staðinn.

Tónlist yfir fersku sjávarréttunum á strandaveitingastaðnum er æðislegur fílingur... hlustið bara! Eins og í ævintýri.