Erla perla

Yami er yndisleg manneskja.

Hún á 7 systkini og þegar hún var 11 ára stakk pabbi hennar af frá fjölskyldunni, sem er víst alls ekki svo óalgengt að gerist hér um slóðir. Þá var yngsta systkinið hennar aðeins mánaðargamalt og það næstyngsta eins árs. Yami hætti fljótlega að stunda skólann eftir að pabbinn fór þar sem mamma hennar þurfti að fara út að vinna fyrir heimilinu. Það var jú marga munna að fæða. Yami var því heima að passa. Hún hefur því fengið 5 ára skólagöngu allt sitt líf. Hún er nú að berjast við að læra ensku á kostnað vinnunnar en finnst það svakalega erfitt með þennan litla námsbakgrunn. Tvö yngstu systkini hennar kalla hana stundum ennþá mömmu.

Yami þénar 300 dollara á mánuði, eða um 20 þúsund íslenskar. Það er svipað kaup miðað við aðra í svipuðu starfi. Yami er ánægð með að hafa fasta vinnu. Það er ekki allra að vera svo lánsamur segir hún og lítur upp til himna og þakkar guði sínum. 20 þúsund kallinn rétt dugar til að borga leigu, konu sem lítur eftir strákunum eftir skóla og nauðsynlegasta mat. Yami leigir lítið hús í úthverfi Managua og greiðir fyrir það 4500 ISK á mánuði.

Yami er líka þakklát fyrir að öll systkini hennar séu heilbrigð og hafi komist á legg. Hún elskar syni sína þrjá út af lífinu eins og mömmur eiga til að gera og við ræðum börnin okkar með bros á vör. Við eigum jú ekki mikið annað sameiginlegt en það. Yami varð ólétt 18 ára og 19 ára gifti hún sig. Elsti sonur hennar, Michael, er nú 13 ára gamall. Hún skildi við pabba hans þar sem hann fór illa með hana og giftist öðrum sem var víst lítið skárri. Með honum eignaðist hún tvíburana sína Julio og Fabio, fyrir 7 árum síðan, en tvíburarnir áttu einmitt 7 ára afmæli á laugardaginn var. Hún stakk af frá þeim eiginmanni með tvíburana um miðja nótt þar sem hún sagði hann hafa farið virkilega illa með sig. Sá fyrrverandi eiginmaður og barnsfaðir strákanna dó svo fyrir 2 árum er hann var drukkinn úti á götu og varð fyrir bíl. Hún hefur ekki enn lagt í það að segja strákunum frá harmleiknum en segir þá heldur ekki spyrja um pabba sinn. Þeir séu bara fegnir að hafa frið á heimilinu.

Í dag býr Yami með manni sem hún segir mjög góðan við þau öll. Hann er nokkuð eldri en hún og á uppkomin börn af fyrri hjónaböndum. Hann er atvinnulaus þótt hann fái af og til verkefni hjá systur sinni sem rekur einhvern smá bisness.


Yami hefur aldrei beðið mig um neitt og hún myndi aldrei biðja mig um neitt að fyrra bragði. Það komst til tals fyrir tilviljun í síðustu viku þegar við vorum að ræða börnin okkar að synir hennar ættu bráðum afmæli. Ég fór að spyrja hana út í það hvernig afmæli í Nicaragua væru yfirleitt haldin og hún útskýrði það fyrir mér. Það er risakaka og sælgæti sem börnin reyna að slá úr fígúru sem hangir í loftinu, trúður, trampólín og gjafir sem gestirnir taka með sér heim. En bætti svo við að hún myndi ekki halda dæmigert afmæli af nokkrum ástæðum. Forvitnin í mér tók þetta náttúrulega það langt að ég komst að því að hún gat sem sagt ekki haldið upp á afmælið og átti ekki fyrir afmælisgjöfum, en hún ætlaði að reyna að kaupa litla köku og kók og þá væri hún búin að lofa þeim að kaupa handa þeim íþróttaskó í desember þegar hún fengi desemberuppbótina sína útborgaða. Í DESEMBER já. Ég vissi að fyrr í vikunni hafði Yami fengið 200 cordoba (650 kall) lánaðan í algjörum trúnaði hjá Gerði (uss) og var það til að komast með tvíburana ti læknis. Það var því alls ekki víst að kakan yrði að veruleika. Æi. Þetta hljómaði ekki vel. Að verða 7 ára er merkilegur áfangi og það að verða 7 ára og fá bara kannski köku, en enga veislu og engar gjafir er ábyggilega sárt.

Ég sá strax tækifærið til að verða að liði.
Ég hugsaði til ykkar sem heima voruð svo yndisleg og örlát að leggja pening í þessa litlu söfnun sem staðið hefur yfir undanfarna daga. Ég vissi að þið væruð án efa sammála mér að þetta væri staður og stund til að hafa áhrif og gleðja.

Ég nefndi hugmyndina við Yami og spurði hana út í það hvernig henni litist á að gefa strákunum sínum hjól í afmælisgjöf. Hún leit niður, varð rjóð í framan og það eina sem ég skildi í þó nokkurn tíma á eftir var orðið "pena". Það þýðir skömm.

Ég útskýrði hugsunina á bakvið það að kaupa hjól handa strákunum og sagði henni frá ykkur - Íslendingunum mínum - sem láta sig ástandið varða. Sem er ekki sama. Sem lesa sögurnar mínar á þessum síðum og vill vera með í að hjálpa fátæka fólkinu í Nicaragua og gefa því þó ekki nema möguleikann á meiri gleði en venjulega. Fólki á Íslandi sem vill hjálpa. Yami fékk tár í augun og þakkaði guði margsinnis. Og mér.

Og ég þakka ykkur.


Við keyptum flottustu hjólin í bænum og Yami gaf strákunum sínum þau í afmælisgjöf á föstudagskvöldið þegar ég kom með þau á bílnum mínum til þeirra. Ég kom sko með þau bara af því ég átti bíl og var að aðstoða við flutning, strákarnir vissu að það var mamma þeirra sem gaf þeim gjöfina.

Og þvílík gleði.

Þið munið kannski þegar þið fengið fyrsta hjólið ykkar þegar þið voruð lítil, hvað það var stór stund. Hvað maður var stoltur. Af gripnum og af sjálfum sér. Ég man eins og það hafi gerst í gær þegar ég fékk 12 gíra Superia ljósblásanseraða hjólið mitt þegar ég var einmitt 7 ára. Hnakkurinn var í neðstu stellingu og ég rétt náði niður. Ég setti spil með klemmu á teinana og var alltaf að bóna það.

Fátækur eða ríkur, Ísland eða Nicaragua, gleðin og frelsið við að hjóla er alls staðar eins.


Yami þakkar ykkur kæru vinir.

Heima hjá Yami og fjölskyldu. Þetta er þvottaaðstaðan og klósettið og sturtan eru þarna í baksýn

Aðalrými hússins, ( stofan, borðstofan, sjónvarpsherbergið)

Svefnherbergi strákanna

Eldhúsið - baunir og hrísgrjón í matinn í flestöll mál

Stóri bróðir aðstoðar

Tvíburarnir fengu sem sagt hjólin með öllum þeim aukabúnaði sem völ var á, og allir þrír bræðurnir fengu íþróttaskó (áttu bara töfflur og svarta "spariskó" fyrir) og nam kostnaður alls 16.000 ÍSK.

Eunise vinnukonan mín og Islene litla krúttan hennar eru svo næst á dagskrá. Það er nóg eftir en reikningurinn er ennþá opinn fyrir áhugasama
0327-26-4770 - kt. 0605763869.