fimmtudagur, febrúar 08, 2007
Leddarinn maður
Ég er mjög glöð í dag, en dagurinn í dag verður skrásettur sem "fyrsti dagurinn sem mér leið virkilega vel í flottu leðurbuxunum mínum".
Já, ég uppfyllti langþráðan draum um að eignast leðurbuxur fyrir 3 1/2 ári síðan. Þær voru í allra þrengsta lagi, bæði af því það var ekki til stærra númer og af því að afgreiðslustelpan fullvissaði mig um að þær myndu víkka með tímanum. Ég trúði því auðvitað strax, enda ekki að ræða það að láta þessa flottu leddara renna mér úr greipum. Ég var búin að leita í nógu mörg ár!
Ég tróð mér í buxurnar sem rétt náðu upp fyrir breiðan bossann. Ég fékk góðan pípara þegar ég settist og kom því aðeins til greina að vera í síðum bolum við buxurnar. Strengurinn skarst ansi vel inn í móðurlífið á mér og ég man að ég fékk marbletti á mjaðmabeinin báðu megin. Já, ég kann sko að fórna mér fyrir flottheitin! Ég var beisikklí að kafna. Eins voru lærin á mér ísköld vegna þess að blóðið í þeim rann illa vegna þrenginga, og þess vegna var ég með hálfgerðan hroll allan daginn. En glætan að ég skildi gefast upp á buxunum, ekki sjéns!
Eftir nokkra daga af pæjulátum í leddurunum og fullt af töffaralegum kommentum frá vinnufélögunum um hvað ég væri TSÖFF (sem ég elska auðvitað að heyra) varð ég að svindla smá. Ég spretti upp fóðrinu innan í buxunum til að frelsa lærin bara örlítið eitt. Þá tóku buxurnar aðeins að víkka hraðar, en þó alls ekki þannig að þær voru nokkru sinni þægilegar. Langt frá því. Eftir nokkurra vikna baráttu við buxurnar bæði í vinnu og djammi, í kvöl og pínu ákvað ég að gera þær að "bara" kokteilpartýabuxum" þar sem maður stendur bara í alls ekki meira en 2 tíma og fer svo beinustu leið heim til sín í jogginggalla (hmmm.. hvenær fer ég aftur í þannig boð?!!). Smá svekkt, en hei, ég reyndi.
Stuttu eftir leðurbuxnabaráttuna miklu komst ég að því að ég væri ólétt af Veru. Ég grenjaði úr mér augun hjá lækninum yfir því að ég væri búin að eyðileggja barnið með leðurbuxum. Hún skildi mig náttúrulega alls ekki fyrst og furðaði sig á því hvernig hægt væri að deyða fóstur með buxum. Ég útskýrði fyrir henni þær líkamlegu þrengingar sem ég hafði búið við undanfarnar vikur í buxunum, með tilheyrandi móðurlífspíningu. Að strengurinn á buxunum væri búinn að skerast inn í krílið og eyðileggja það.
En svo jafnaði ég mig, eftir að læknirinn sagði mér margar sögur af reyrðum óléttum konum í gamla daga og sagði mér að fóstrið væri enn bara 2 cm umlukið svooooona mikið af vatni sem verði það. Það væri s.s. pottþétt því fræðilega væri ekki hægt að eyðileggja fóstur með leðurbuxum. Já, svona birtist móðureðlið strax, verja ungann haha!
En í dag líður mér svo vel í buxunum enda nokkrum kílóum léttari. Og ekki með útþembdan óléttumalla. Og jeminn hvað ég er mikill töffari (reyndar er enginn búinn að minnast á það hér í dag en ég er bara svo stollt af lærunum á mér og rassinum að það skiptir engu máli!).
Já, ég uppfyllti langþráðan draum um að eignast leðurbuxur fyrir 3 1/2 ári síðan. Þær voru í allra þrengsta lagi, bæði af því það var ekki til stærra númer og af því að afgreiðslustelpan fullvissaði mig um að þær myndu víkka með tímanum. Ég trúði því auðvitað strax, enda ekki að ræða það að láta þessa flottu leddara renna mér úr greipum. Ég var búin að leita í nógu mörg ár!
Ég tróð mér í buxurnar sem rétt náðu upp fyrir breiðan bossann. Ég fékk góðan pípara þegar ég settist og kom því aðeins til greina að vera í síðum bolum við buxurnar. Strengurinn skarst ansi vel inn í móðurlífið á mér og ég man að ég fékk marbletti á mjaðmabeinin báðu megin. Já, ég kann sko að fórna mér fyrir flottheitin! Ég var beisikklí að kafna. Eins voru lærin á mér ísköld vegna þess að blóðið í þeim rann illa vegna þrenginga, og þess vegna var ég með hálfgerðan hroll allan daginn. En glætan að ég skildi gefast upp á buxunum, ekki sjéns!
Eftir nokkra daga af pæjulátum í leddurunum og fullt af töffaralegum kommentum frá vinnufélögunum um hvað ég væri TSÖFF (sem ég elska auðvitað að heyra) varð ég að svindla smá. Ég spretti upp fóðrinu innan í buxunum til að frelsa lærin bara örlítið eitt. Þá tóku buxurnar aðeins að víkka hraðar, en þó alls ekki þannig að þær voru nokkru sinni þægilegar. Langt frá því. Eftir nokkurra vikna baráttu við buxurnar bæði í vinnu og djammi, í kvöl og pínu ákvað ég að gera þær að "bara" kokteilpartýabuxum" þar sem maður stendur bara í alls ekki meira en 2 tíma og fer svo beinustu leið heim til sín í jogginggalla (hmmm.. hvenær fer ég aftur í þannig boð?!!). Smá svekkt, en hei, ég reyndi.
Stuttu eftir leðurbuxnabaráttuna miklu komst ég að því að ég væri ólétt af Veru. Ég grenjaði úr mér augun hjá lækninum yfir því að ég væri búin að eyðileggja barnið með leðurbuxum. Hún skildi mig náttúrulega alls ekki fyrst og furðaði sig á því hvernig hægt væri að deyða fóstur með buxum. Ég útskýrði fyrir henni þær líkamlegu þrengingar sem ég hafði búið við undanfarnar vikur í buxunum, með tilheyrandi móðurlífspíningu. Að strengurinn á buxunum væri búinn að skerast inn í krílið og eyðileggja það.
En svo jafnaði ég mig, eftir að læknirinn sagði mér margar sögur af reyrðum óléttum konum í gamla daga og sagði mér að fóstrið væri enn bara 2 cm umlukið svooooona mikið af vatni sem verði það. Það væri s.s. pottþétt því fræðilega væri ekki hægt að eyðileggja fóstur með leðurbuxum. Já, svona birtist móðureðlið strax, verja ungann haha!
En í dag líður mér svo vel í buxunum enda nokkrum kílóum léttari. Og ekki með útþembdan óléttumalla. Og jeminn hvað ég er mikill töffari (reyndar er enginn búinn að minnast á það hér í dag en ég er bara svo stollt af lærunum á mér og rassinum að það skiptir engu máli!).
Comments:
Skrifa ummæli
