Erla perla

Í Hafnarfirði fara allar skrúðgöngur framhjá húsinu okkar á Hverfisgötunni. Ef maður nennir ekki í skrúðgöngu þá bara stekkur maður út á pall og fylgist með. Eða jafnvel stingur hausnum bara út um gluggann ef maður er alveg að drepast úr leti. Mér finnst gaman að horfa á skrúðgöngur, allt fólkið í henni, maður þekkir jú hálfan Hafnarfjörð í hafnfirskum skrúðgöngum. Í dag fyrsta maí fór skrúðganga dagsins framhjá okkur á Hverfisgötunni eins og vanalega. Fyrst fóru 2 fánaberar og svo lúðrasveitin sem er alltaf jafn flott. Ætli það séu ekki svona tæplega 20 manns í henni. Á eftir komu svo nokkrar hræður haldandi á skilti frá því í hitteðfyrra. "Ekkert svindl", "Hærra kaup", "Betri kjör"...eða eitthvað í þá áttina. Ég reyndar gleymdi hreinlega að lesa á skiltin því ég var allan tímann að einbeita mér að því að vera gapandi hissa yfir því hvað skrúðgangan var fámenn. Þetta var algjörlega sú allra minnsta skrúðganga sem ég hef séð! Það voru bara fánaberarnir, lúðrasveitin og svo kannski 20 manns sem gengu í humátt á eftir henni. Hvar er verkalýðurinn?? Erum við svona sátt í góðærinu að við þurfum ekki að fara í kröfugöngu lengur? Nennum ekki að hafa fyrir því? Er þetta allt bara frábært og æðislegt og síðan ekki söguna meir? Ég veit það ekki. Ég hef aldrei farið í kröfugöngu og er ekki ein af þeim sem segi "til hamingju með daginn" þann 1. maí. Ég held að við unga fólkið séum ekki alveg að fatta þetta. Að fatta að kaupið og kjörin sem við búum við í dag var ekki sjálfsagður hlutur áður fyrr og þetta fáa fólk sem nennir að fara í kröfugöngurnar og bera úreltu skiltin eru búið að berjast í mörg ár fyrir samningum fyrir okkur hin. Ég alla vega gleymi að pæla í því. Maður keyrir bara um á sínum fjallabíl, með gemsa í annarri og ipod í hinni og er bara sáttur með bumbuna út í loftið. Ahh, hvað maður hefur það fínt. Eða hvað? Kaupið og kjörin eru ekki sjálfsagður hlutur og verkalýðurinn er ég. Af hverju reynir maður ekki að hafa áhrif á það kaup og kjör sem maður hefur? Talandi um kjör...

Ég sit hér búin að troða mér í leðurbuxurnar mínar sem ég keypti mér rétt fyrir óléttu. Ég kemst í þær og varð alveg hoppandi glöð yfir því, þrátt fyrir að þurfa alveg að fara að koma mér aftur úr þeim áður en ég missi báðar fæturna af blóðleysi. Lærin eru aðeins að stríða mér ennþá. Svona pínu. Ég gæti samt farið í þeim á djammið ef ég virkilega vildi. Maður hefur nú pínt sig fyrir ómerkilegri hluti. Helst þyrfti það samt að vera bara standandi boð. Stutt standandi kokteilboð, auglýsi hér með eftir einu slíku þar sem maður má koma í lederhosen! Ég ætti kannski að fara að hætta að pæla svona mikið í kjör-þyngdinni og eyða meira power í alvöru kjör sem skipta máli...

Þá kannski næ ég einhvern tímann að kaupa mér númeri stærri leddara.