Erla perla

Jú, mikið rétt. Dagurinn í dag var afmælisdagurinn minn. Þann 6. maí 1976 fæddist ég feit, rauð og krumpuð. Og þannig er ég víst enn í dag! Já, árin 29 eru farin að láta á sjá. Eða eins og einn vinnufélagi minn lét út úr sér í dag:"Þá áttu bara eitt ár eftir..." Hemm, já er það? Það er greinilega komin niðurtalning í þrítugsaldurinn.

Ég verð að segja ykkur frá þessum afmælisdegi. Hann varð hinn besti eftir að það leit ekkert sérlega vel út á tímabili...

Í gærkvöldi byrjaði stússið, að baka köku til að taka með í vinnuna. Það var nú bara skemmtilegt þar sem ég ætlaði ekki að stússast neitt meira í kringum þetta afmæli. Mér finnst nebblega að aðrir eigi að stússat í kringum afmælisbörn en ekki afmælisbarnið sjálft. Það á bara að slaka á og njóta dagsins. En er það ekki sjaldnast þannig? Ég fór náttúrulega í vinnuna og var glöð í bragði framan af. Þar til hvert leiðinlega verkefnið á fætur öðru beið mín í vinnunni. Ég afmælisstelpan var ekki alveg til í þetta, en hvað getur maður gert. Afmælisbörn þurfa víst líka að vinna. Því miður. Reyndar gerðist eitt fyndið og það var að allt í einu fóru Gallupstrákar að streyma í stríðum straumum inn á skrifstofuna mína og kyssa mig til hamingju með daginn. Schmack!! Kissí kissí. Það var svo sem ágætt, næstum því highlight dagsins. Ég sem hafði samt ekkert auglýst afmælið mitt, aldrei þessu vant (vanalegast - eða hingað til hef ég haft ólýsanlega þörf fyrir að láta fólk vita af afmælinu mínu með margra daga fyrirvara og auglýsi það sérstaklega vel á afmælisdaginn). Ég bara þagði. En afmæliskossarnir komu samt! Ég komst að því síðar að ein vinkona mín í vinnunni hafði sent á þá póst og beðið þá um að koma og kyssa mig... Jahá, hvað vinir í raun gera ekki fyrir mann á góðum degi!

Ég var svona samt eiginlega í hálfgerðri fýlu allan daginn. Kannski yfir því að vera sjálf ekki eins spennt fyrir afmælinu mínu og oft áður. Ætli ég verði þá ekki bara þeim mun spenntari fyrir eins árs afmælinu hennar Veru. Veit það ekki, alla vega hef ég verið rosaleg afmælisstelpa þar til í dag. Það bara var ekki til staðar. Kannski var það af því maður býst alltaf við svo miklu. Hefði jú helst viljað amerískar pönnsur í rúmið og óvænta gjöf. En það var ekki svo. Útbjó mitt eigið seríós og fékk enga óvænta morgunafmælisgjöf. Þar til ég fékk einn jólabjór í afmælisgjöf frá vinnufélaga og vini. Og nú er hann búinn og ég get sagt ykkur að jólabjór smakkast jafn vel í maí og í desember. Fýlan festi sig svo ennfrekar í mér þegar minn ektamaður hringdi ekki allan daginn í afmæliskonuna sína. Svo ég hringdi. Og þá hafði hann auðvitað verið bissí allan daginn en það var fyrirgefið. Inni í mér var ég leið yfir því að þessi afmælisdagur yrði að engu, að hann myndi bara fljóta framhjá eins og hver annar ómerkilegur og óeftirminnilegur dagur. Að ég nennti ekki að plana daginn og að enginn annar nennti að plana hann fyrir mig. Oh. Svo ég ákvað að gerast djörf og bara plana daginn á nóinu með Viggann í símanum. Var alveg að fara að stinga upp á út að borða og bíó, eitthvað sem við hjúin gerum alltof sjaldan sl. 9 mánuði. Og ég var orðin sátt og ánægð með þá ákvörðun að pizza og bíó yrði málið á þessum merka degi þegar röddin á hinum enda línunnar segir: "Þú mannst að ég er að fara á Herrakvöld FH í kvöld elskan..." WHAT? Karlrembukvöld FH mæ es. Á afmælisdaginn minn?? Já, ég maldaði í móinn en fékk hvorki við karlinn né rembuna ráðið. Hann tók FH fram yfir mig. Það var nú aldeilis. Allt í einu varð hugmyndin um pizzuna og bíóið bara besta hugmynd sem ég hafði fengið og ég hefði getað grenjað úr vonbrigðum þegar röddin sagðist því miður vera búinn að plana annað. Og ég víst búin að gefa samþykki fyrir löngu, enda sjálf búin að djamma ágætlega undanfarið. En samþykkið var gefið þegar ég vissi ekki að 6. maí, minn góði afmælisdagur, væri "á föstudaginn eftir 2 vikur". Ég var aaaaaalveg að fara að grenja í símann af vonbrigðum þegar ég svona eiginlega skellti bara á. Eða svekkelsið í mér og reiðin bara skelltu á! Þið hljótið að hafa lent í því?! Þetta eru bara ósjálfráð viðbrögð við svona bulli. Ég datt í eymd og volæði og sá mig fyrir mér aleina heima í myrkrinu uppi í risi að horfa á Disneymyndina á RÚV. Hrikaleg sjón! Og hvað þá á afmælisdegi! Snökt og grátur. Arg og garg. Svekkelsi og vorkenni. Aumingja ég!! OG ÉG SEM Á AFMÆLI!!! Getur enginn skilið það eða hvað? Til að gera eitthvað úr deginum ákvað ég að bruna á Þorlákshöfn af öllum stöðum eftir vinnu, en þar býr ein þroskaheft frænka sem er alltaf svo ánægð að sjá mig. Bara gera eitthvað broslegt!

Ég var í alvörunni niðurbrotin. Sem segir bara eitt. Að það sé ennþá slatti af afmælisstelpu í mér. Mig langaði að hafa daginn minn spes. Og láta snúast í kringum rassinn á mér, og ég um mig frá mér til mín, skiljiði. Svona eins og ekta afmælisdagar eiga að vera. En minn dagur var greinilega ekki eins ekta og FH því það var mikilvægara en ég og þessi dagur leit skal ég ykkur segja alls ekki vel út. Ég fékk reyndar heimabakaði köku og rauðar rósir frá Vigga þegar ég kom heim úr vinnunni... og það gladdi kramið hjarta eilítið dulítið.

Dagurinn var að renna sitt skeið þegar vinkonur mínar í vinnunni (ÉG ELSKA YKKUR - Í ALVÖRU!!) tjáðu mér að þær hafi ætlað að kíkja óvænt í heimsókn til mín eftir vinnu í dag, hvort ég væri til í að sleppa því að fara til Þorlákshafnar og taka frekar á móti þeim. Jáháts, hvort ég var til! Og það plan endaði þannig að við hittumst eftir vinnu heima hjá einni, með börnin, og þær grilluðu þessa dýrindismáltíð handa okkur og afmælisbarnið fékk full service og stjani í kringum rassinn og æðislega afmælismáltíð. Og svo fékk ég meira að segja pakka, ógislega flottan bol og nælu. Og ég sem var einmitt búin að óska mér að fá föt í afmælisgjöf (fór það framhjá nokkrum...??).

Mér var bjargað! Takk óendanlega fyrir bestu stelpur! Ég er svo hrikalega ánægð með ykkur að ég geta bara ekki lýst því. En ég hlakka bara til ykkar afmælis...:)
Þetta er eftirminnilegasti 29 ára afmælisdagurinn minn! Og sá með óvæntasti frá upphafi held ég bara! Allt á leið í vaskinn en endar uppi í skýjunum alveg óvænt. Oh, elska óvæntar uppákomur! Bara keep'em commin elskurnar :)

Afmælisstelpan ég er sem sagt í skýjunum og himinlifandi með lífið!
Og jafnvel farin að hlakka til þrítugsafmælisins.