föstudagur, október 05, 2007
Ég roðna nú bara...
Mikið var nú Mogginn óvenjulega skemmtilegur í gær! Risa mynd af Erlu perlu og Veru sætu á blaðsíðu 24 og maður roðnar nú bara yfir hetjulegum blænum í umfjölluninni, sem var annars nokkuð góð. Tónninn komst til skila, þ.e. að ég sé nú ekki að bjarga heiminum heldur leggja mitt af mörkunum á meðan ég er hér í Nicaragua. Ég geri það af því ég get það. Ég veit að þið mynduð gera nákvæmlega það sama.
Vonandi haldið þið ekki að ég muni ekki fara í fínu Karen Millen gallabuxurnar mínar og elska parketið mitt jafn heitt þegar ég kem aftur til Íslands og að ég muni afsala mér öllum veraldlegum gæðum og neita mér um bruðlandi Smáralindaferðir til að eignast smá hamingju á slæmum dögum. No no. Ég er sama manneskjan. Þó vissulega með annað viðhorf til lífsins eftir reynsluna hér. Íslenski veruleikinn með sínum lystisemdum og veraldlega ljóma mun án efa sjúga mann aftur á sinn stað. Umhverfið hefur svo mikil áhrif á mann. Maður er alveg jafn hjartagóður þótt maður sé heima, eins og þið. Áherslurnar í lífinu eru bara svo mismunandi eftir umhverfinu.
Þetta blogg endurspeglar þó ekki það sem mér þykir allra vænst um í lífinu og það eru fjölskyldan mín og vinir heima. Þótt þau berjist ekki við fátækt eins og Níkarnir mínir hér, berst mamma til dæmis samt hetjulega við óvægt og ógeðslegt krabbamein sem ég get ekki með nokkru móti bætt með því að safna peningum á netinu. Ég sendi henni öðruvísi styrk og bið ykkur að gera það sama.
Þessi söfnun byrjaði með því að verkefnin hér komu (og koma enn) hreinlega upp í hendurnar á mér. Þau eru hér allt í kringum mig á hverjum degi. Mig langaði að hafa áhrif og var í raun tilbúin að draga upp budduna fyrir alla félagana sem þurftu. En það er kannski ekki hægt endalaust. Hugmyndin um söfnun fæddist svo í samtali við Dódó frænku í Sverige þar sem ég var að væla yfir vanmætti mínum varðandi að geta aðstoðað þurfandi félagana. Það var svo hún sem hvatti mig til að alla vega prófa að setja inn beiðni á bloggið. Athuga hvað gerðist. Og búmm. Við erum öll að græða.
Eftir birtinguna í gær hafa safnast 53.500 kr til viðbótar, sem er alveg ótrúlegt. Lesendur Morgunblaðsins eru greinilega gott fólk ásamt öllum hinum sem ég þekki persónulega. Framtönnin er algjörlega í höfn og fer Eunise í sinn fyrsta tíma hjá tannsa í næstu viku. Og það er nú aldeilis ýmislegt göfugt hægt að gera fyrir afganginn. Kaupa rúmdýnuh anda Eunise, föt handa börnum félaganna og hvað með að bjóða þeim í að prófa lúxuslífið á Montelimar. Ég ætla að leggja höfuðið í bleyti og þið fylgist með. Það er svo svakalega gott að vita af ykkur þarna úti og ég elska kommentin ykkar :)
Baráttukveðja,
Erla fræga
Vonandi haldið þið ekki að ég muni ekki fara í fínu Karen Millen gallabuxurnar mínar og elska parketið mitt jafn heitt þegar ég kem aftur til Íslands og að ég muni afsala mér öllum veraldlegum gæðum og neita mér um bruðlandi Smáralindaferðir til að eignast smá hamingju á slæmum dögum. No no. Ég er sama manneskjan. Þó vissulega með annað viðhorf til lífsins eftir reynsluna hér. Íslenski veruleikinn með sínum lystisemdum og veraldlega ljóma mun án efa sjúga mann aftur á sinn stað. Umhverfið hefur svo mikil áhrif á mann. Maður er alveg jafn hjartagóður þótt maður sé heima, eins og þið. Áherslurnar í lífinu eru bara svo mismunandi eftir umhverfinu.
Þetta blogg endurspeglar þó ekki það sem mér þykir allra vænst um í lífinu og það eru fjölskyldan mín og vinir heima. Þótt þau berjist ekki við fátækt eins og Níkarnir mínir hér, berst mamma til dæmis samt hetjulega við óvægt og ógeðslegt krabbamein sem ég get ekki með nokkru móti bætt með því að safna peningum á netinu. Ég sendi henni öðruvísi styrk og bið ykkur að gera það sama.
Þessi söfnun byrjaði með því að verkefnin hér komu (og koma enn) hreinlega upp í hendurnar á mér. Þau eru hér allt í kringum mig á hverjum degi. Mig langaði að hafa áhrif og var í raun tilbúin að draga upp budduna fyrir alla félagana sem þurftu. En það er kannski ekki hægt endalaust. Hugmyndin um söfnun fæddist svo í samtali við Dódó frænku í Sverige þar sem ég var að væla yfir vanmætti mínum varðandi að geta aðstoðað þurfandi félagana. Það var svo hún sem hvatti mig til að alla vega prófa að setja inn beiðni á bloggið. Athuga hvað gerðist. Og búmm. Við erum öll að græða.
Eftir birtinguna í gær hafa safnast 53.500 kr til viðbótar, sem er alveg ótrúlegt. Lesendur Morgunblaðsins eru greinilega gott fólk ásamt öllum hinum sem ég þekki persónulega. Framtönnin er algjörlega í höfn og fer Eunise í sinn fyrsta tíma hjá tannsa í næstu viku. Og það er nú aldeilis ýmislegt göfugt hægt að gera fyrir afganginn. Kaupa rúmdýnuh anda Eunise, föt handa börnum félaganna og hvað með að bjóða þeim í að prófa lúxuslífið á Montelimar. Ég ætla að leggja höfuðið í bleyti og þið fylgist með. Það er svo svakalega gott að vita af ykkur þarna úti og ég elska kommentin ykkar :)
Baráttukveðja,
Erla fræga
Comments:
Skrifa ummæli
