Erla perla

Ég er búin að vera í Nicaragua í 3 mánuði.
Þeir eru búnir að líða hrahahatt.
Ég get ekki sagt að starfsneminn sé að drukkna í verkefnum en ég gef þó ýmislegt í púkkið. Það eru 2 mánuðir eftir af dvölinni en væntanlega eitthvað minna í vinnu þar sem ég á inni "sumarfrí". Ég ætla að tékka á ferð til Kúbu í vikunni fyrst við erum hérna svona nálægt. Venezuela heillar líka, ætla að tékka hvað er í boði. Eins þarf ég að fara að panta hótel í New York til að stoppa á leiðinni heim í desember. Við stefnum á að taka nokkra daga N.Y. til að kaupa föt á Veru sem á ekki eftir að eiga svo mikið sem einar sokkabuxur sem passa á sig, og hvað þá útigalla eða flíspeysu. Bara sumarkjóla, sem hún verður líka vaxin upp úr. Og auðvitað þarf mamman aðeins að skreppa í Victorias secret og H&M. Ég býst ekki við að versla jólagjafirnar því ég hef verið að hugsa um að hreinlega sleppa jólagjafastússinu í ár og gefa peninginn frekar til góðgerðarmála, svona í takt við liðið ár. Vonandi að pakkaglöðu börnin í fjölskyldunni fyrirgefi okkur þessi svik.

Ég er ekki að segja að ég sé farin að telja niður þangað til ég kem heim því hér líður mér svakalega vel. En allt í einu er dvölin farin að styttast ískyggilega og þá fer maður ósjálfrátt að undirbúa sig. Undirbúa sig fyrir kuldann. Að vera alltaf kalt á táslunum. Að Vera verði alltaf með hor. Að þurfa að dúða sig til þess eins að skreppa út í búð. Undirbúa sig fyrir myrkrið. Að rífa sig á fætur í myrkrinu. Að vera geispandi þreyttur allan daginn þrátt fyrir góðan svefn. Að detta ekki í þunglyndið. Hér rís sólin um kl. 5:30 á morgnanna og sest um kl. 18:30. Svo það er allt í einu svakalega auðvelt að vera mættur í sund og ræktina (játs, mín var að byrja að synda og jogga á morgnanna believe it or not) klukkan 6:20. Sólargangurinn hér er manni eitthvað svo hollur og eðlilegur. En að kveikja á kertum í kulda og myrkri er nú líka kósí svo ég hlakka bara til.

Þrír mánuðir án vinkvennanna er líka slatti fyrir mig. Ég sakna þeirra ótrúlega mikið. Félagsveruna mig vantar félagsskapinn MINN. Mig langar á kaffihús og í saumó, á kóræfingu og kjafta smáborgaralega við stelpurnar um hver var hvar, með hverjum og í hverju. Og ok, ég viðurkenni það, líka að djamma ærlega með fullt af hvítvíni og dansa uppi á borðum á Vegamótum. Þannig er Erla perla nefninlega líka! Félagsvera, vinkona, djammari, vill stuð og aksjón. Og auðvitað grenja á trúnó yfir því hvað heimurinn er óréttlátur. Ég er í góðum málum því vinkonurnar heima eru nú þegar farnar að plana jóladjammið fyrir mig - jei - svo kælið hvítvínið...